Bielactwo, czyli albinizm, nie jest groźną przypadłością. Stwarza jednak wiele problemów natury estetycznej, stając się nieraz dla osoby chorej powodem sporego stresu. Istnieją dwa rodzaje bielactwa – wrodzone i nabyte.
Bielactwo wrodzone
Bielactwo wrodzone to genetyczna choroba skóry, pojawiająca się już w momencie urodzenia i utrzymująca się zazwyczaj przez całe życie. Może przyjmować postać uogólnioną – zajmować całą powierzchnię ciała, jest wtedy nazywane albinizmem całościowym. Organizm takich osób nie wytwarza (lub wytwarza w zbyt małej ilości) melanin (grupy pigmentów) w komórkach barwnikowych. Skóra i włosy albinosów są bardzo jasne, oczy sprawiają wrażenie czerwonych (naczynia krwionośne prześwitujące przez przezroczyste tęczówki). Oprócz tego wystąpić mogą objawy towarzyszące, takie jak oczopląs, światłowstręt, zaburzenia psychiczne.
Inna postać bielactwa wrodzonego (albinizm częściowy) polega na zajęciu tylko pewnych miejsc na ciele, np. części włosów, lub wystąpieniu pozbawionych barwnika fragmentów skóry.
Bielactwo nabyte
Bielactwo nabyte, czyli vitiligo, wywołane jest rozpadem komórek barwnikowych. Powoduje to powstawanie na skórze białych, odbarwionych plam, o nieregularnym obrysie i konturze często ciemniejszym niż środek. Spotyka ok. 1% ludzi na świecie, a przyczyny jego powstawania nie są do końca poznane. Z pewnością sporą rolę odgrywają czynniki genetyczne, często zdarza się, że na bielactwo nabyte chorują całe rodziny. Łączy się także występowanie tego schorzenia z chorobami autoimmunologicznymi np. niedokrwistością złośliwą czy łysieniem plackowatym. Istnieje także teoria, iż ma ono związek z układem nerwowym, zdarza się, że zmiany pojawiały się po przeżyciu dużego stresu czy wstrząsu psychicznego. Niektórzy z pacjentów zaobserwowali plamy w miejscu na skórze, które wcześniej uległo uszkodzeniu mechanicznemu np. zadrapaniu.
Leczenie bielactwa
Chociaż bielactwo samo w sobie nie jest niebezpieczne, może powodować ogromny dyskomfort, zwłaszcza u osób, u których zajmuje znaczne i odsłonięte części ciała. Stres spowodowany uczuciem wyobcowania, odmienności, pacjenci cierpiący na bielactwo wymieniają na pierwszym miejscu podczas badań nad wpływem tej choroby na ich życie. Walka z problemami natury psychicznej, związanymi z bielactwem, jest bardzo ważna, ponieważ pozwala pacjentom funkcjonować normalnie w społeczeństwie. Nie należy też zapominać o tym, że silny stres pogarsza stan takich osób i naraża je na powiększenie zmian, lub też wystąpienie nowych. Leczenie objawów bielactwa jest trudne, w przypadku albinizmu wrodzonego – właściwe niemożliwe. W bielactwie nabytym dermatolog pomoże dobrać najbardziej odpowiedni sposób leczenia. We wczesnej fazie choroby stosuje się sterydy, zaczynając od dużej dawki i stopniowo ją zmniejszając. Można także korzystać z naświetlania lampami PUVA, jest to jednak długa terapia (od kilku miesięcy do ok. roku). Oprócz tego pozostają rożnego rodzaju maści i żele stosowane miejscowo. W niektórych sytuacjach pomocny może się okazać makijaż permanentny, który pomoże zamaskować zmiany. Sytuacja chorych jet bardzo zróżnicowana, zależna od miejsca wystąpienia zmian i ich rozległości, dlatego lekarz dobierze leczenie do indywidualnych potrzeb. Należy pamiętać, że skóra pozbawiona pigmentu nie może bronić się przed słońcem, tak więc opalanie palm nie jest najbezpieczniejszym pomysłem.


Egzema jest ogólnym terminem dla wielu rodzajów zapalenia skóry, znanych także jako wyprysk. Najbardziej rozpowszechnioną formą zapalenia skóry, jest zapalenie atopowe (choć niektórzy, zamiennie też nazywają je wypryskiem). Jednakże, istnieje wiele innych form egzemy i może ona występować u ludzi w każdym wieku, choć najczęściej pojawia się u niemowląt.
Candida
Pod koniec XX wieku wyodrębniła się pewna grupa pacjentów, których zdiagnozowanie nastręczało wiele trudności. Uskarżali się oni bowiem na różnorakie dolegliwości, których objawy można było przypisać do rozmaitych chorób. Kierowano ich więc do różnych lekarzy specjalizujących się w najróżniejszych obszarach.